βλέπω νοήματα να καταπατούνται
και να σκορπίζεται η ουσία τους σαν στάχτη στον αέρα
βλέπω τους φίλους μου να παραιτούνται
μισό κουράγιο τους απόμεινε, πατέρα
βλέπω το δέντρο της ελπίδας να αφήνεται απότιστο
και οι ρίζες του να συρικνώνονται και να μαζεύουν
βλέπω τα φρούτα του να πέφτουνε στο αόριστο
και οι πεινασμένοι γύρω του με παραξενεύουν
βλέπω να προσπαθούμε τις παροπίδες μας να βγάλουμε
έχουνε όμως γατζωθεί για τα καλά μες τα μαλιά μας
βλέπω μεσ' της κακομοιριάς το πλοίο να σαλπάρουμε
μα είμαι σίγουρος θα'ρθουν μαζί και τα προβλήματά μας
βλέπω πατέρα μου πολλές απ΄'τις παλιές σου ιστορίες
να γίνονται επανάληψη πάνω σε φιλμ από κουστούμια υπουργών
βλέπω να σώζονται ολονών οι οικονομίες
που πεσαν θύμα μορφωμένων και επιτίδιων αρρωγών
βλέπω πολλά που τα παιδιά μου δεν θα δούνε
γιατί δεν θα 'χει μείνει τίποτα για να διαλέξουν
βλέπω και άλλους που παιδιά δεν αποκτούνε
γιατί φοβούνται στην πορεία πως μπορεί να μπλέξουν
βλέπω ένα φάντασμα από μακρυά, πράσινα βέλη να πετάει
δεν ξέρω αν είναι ονείρεμα η αν θα με πετύχουν
βλέπω να ανοίγουν οι κουρτίνες σε ένα τούρκικο σεράϊ
και από ευχαρίστηση οι πόρνες απ'το πάτωμα να βήχουν
Δευτέρα 10 Μαΐου 2010
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)



4 σχόλια:
Πράγματι, βλέπω...
φοβάμαι που βλέπω αυτά που βλέπω!
Λυπάμαι που βλέπουμε τα ίδια...
χαίρομαι που δεν είμαι μόνη...!
Τα βλέπουμε αλλά είμαστε λίγοι...
Ε, κλεισε τα ματια και κρατα το χερι μου... :))
Δημοσίευση σχολίου